woensdag 26 april 2017

Gemalen eend in de Molenwaard



De gouden eikel van deze maand gaat wederom naar de provincie die ook dit maal de bermen maait in de broedtijd en de eenden die er zitten en trouw op het nest blijven "gezellig" meehakselen. Heb al zo vaak aan de bel getrokken ook in de krimpenerwaard en men vertelde mij dat er eigenlijk een mannetje eerst moet zien of er eventueel vogels broeden in de bermen en dan pas mag men maaien. Nimmer iets van gezien. Als een blinde lekker maaien en hup, draai door die broedende eenden. Net zo gemakkelijk!

dinsdag 25 april 2017

De Amerikaanse rivierkreeft verovert het Nederlandse oppervlaktewater

De Amerikaanse rivierkreeft verovert het Nederlandse oppervlaktewater en begint een ware plaag te worden. Het beest vreet sloten kaal waardoor planten en ander leven verdwijnen. Bovendien veroorzaakt de kreeft schade aan de oevers van sloten en andere wateren. Bij ons in de sloten om het huis loopt al weken een reiger die ze er achter elkaar uitvist en geheel inslikt.
In 1985 werd de Amerikaanse rivierkreeft voor het eerst waargenomen in de Nederlandse wateren. Het gaat hier om wat in jargon een 'invasieve exoot' heet. De kreeft heeft nauwelijks of geen natuurlijke vijanden en vermenigvuldigt zich daardoor razendsnel. In principe eet de rivierkreeft vooral waterplanten maar als het beest hongerig is, wordt het een alleseter.
De rivierkreeft is kwetsbaar als hij van schil verandert en jongen krijgt. Op dat moment graaft de kreeft holletjes in de oevers van sloten waardoor die worden aangetast. Het gevaar daarvan is dat koeien die uit de sloot willen drinken te water raken. Waterschappen en boeren hebben daarom belang bij bestrijding van de kreeft.

zondag 23 april 2017

Lange onderbroeken en Biotex groen

Zodra de avond valt begin het weer te spoken in de molenwaard. Nimfen en andere wezens der nacht ontsnappen aan het zompige veen en omhullen alles met hun dampige armen. Gevaarlijk om dan buiten te zijn want de bullebak waagt zich dan uit de sloten en loert op ieder mens. Enige remedie is een flink glas ondermelk en wat boter op je linker oorlel. Ik neem het zekere voor het onzekere en blijf wel binnenshuis. Hoewel een lange onderbroek gewassen in Biotex groen met een scheutje azijn ook afdoende afweer zou geven en ik die heb liggen, zie ik er van af. Ik word ook een dagje ouder..


zaterdag 22 april 2017

Rooien en valen bin-n donderstralen



De molenwaard blijkt de heetste sloten van ons nedergelegen landje te hebben. Altijd maar stomen en dampen en allerhande nevelen op laten stijgen aan het oppervlak. Elke zonnige morgen of avond is het raak en kun je je even in een sprookje wanen. Er hangt een geur van bederf in het zwerk en het veen boert stomende boertjes uit die ruiken naar look en geitensokken van een boer met zweetkakken.
Het kan aan mij liggen maar het schijnt de kleur van de alhier geboren kinders zelfs dikwijls een rode haarkleur te geven. “De boern, zegge: . rooien en valen bin-n donderstralen. Linke soep hier…….”
Rood is een kleur die opvalt. Zo’n vlam tussen al de anderen. Je zou het er vreselijk warm van krijgen..
Enfin, de oorzaak wordt gevonden in de dampende boerensloten die om de een of andere reden kinderen met mooi koperkleurig haar veroorzaken. Mooi meegenomen toch…..


dinsdag 11 april 2017

De Koningin van de Polder (molenwaard)


Waakgans in de Molenwaard

Op de boerderij bij Jan Den Besten, wordt zeer goed gewaakt. Er is een gans die deze taak o.a voor haar rekening neemt. En denk nu niet dat een gans een mindere waker is dan een hond. Als er maar een mugje overkomt slaat een gans meest al aan en ze zijn voor de duivel niet bang. Ik keek even om het hoekje en direct nam de gans van Jan stelling en dacht: wat mot die vent hier. Gakkend kwam hij me begroeten. Toch lief....

maandag 10 april 2017

Gevaarlijke situaties in de Molenwaard

Weet niet wie er verantwoordelijk is voor het aanvullen van de bermen in de Molenwaard, maar ik durf ernstig te twijfelen of het gebruik van steenslag i.p.v. gewoon aarde om de kantjes aan te vullen, nu wel zo handig is.
Er wordt hard gereden in de Molenwaard. Dat bewijzen de talloze dood gereden dieren wel die ik elk jaar tel als ik op de fiets door de Alblasserwaard rijdt. De wegen zijn vaak wat smal en her en der liggen nette (noem het) passeervakken om tegemoetkomend verkeer vloeiend zijn weg te laten vervolgen.
Maar met de ogenschijnlijke verbreding van het wegdek, wordt er nauwelijks meer afgeremd en raast men hard langs elkander heen. Jij als fietser moet dan ook maar even die onverharde laag inrijden en gaat bijna op je plaat want er met de auto overheen blazen gelukt nog wel, doch in de
steenslag fietsen is een ander verhaal.

Om kort te gaan: de “nieuwe” methode om de wegen aan de bermkant aan te vullen met steenslag wordt door velen als onprettig en gevaarlijk ervaren. Hopen dat het geen gewoonte wordt om het zo te blijven doen, want er wordt nu al veel dood gereden aan dieren. Daarnaast vind ik dat het ook voor de mens (zeker op de fiets) gevaarlijke situaties oplevert. 

woensdag 5 april 2017

Goudriaan in de Molenwaard

Wat is het toch sprookjesachtig in de Molenwaard. Zulke mooie dorpjes met heerlijke mensen die gedag zeggen, zelfs kinderen roepen:"dag meneer." Dat is iets wat ik waardeer. Boerinnen die op ballonkuiten wasgoed buiten hangen, boeren die onder de koeienstront voorbij komen terwijl de vlokken stront om je oren vliegen. Heerlijk allemaal. De kerk waarom het dorp is gebouwd en nog altijd een centrale positie in neemt. Ik houd ervan.

zaterdag 1 april 2017

De boer in de Molenwaard

Is het een Kikvorsman? Is het een ufo? Een Aliën? Nee hoor, het is Jan maar met de brandnetelspuit. Hoe heerlijk voorjaarsachtig was het gisteren nog! Lekker een rondje fietsen en even door het achterland om te zien wat de boeren en buitenlui allemaal aan het doen zijn. Jan heeft het er maar druk mee! Ach ja, een boer heeft altijd wat om handen en wordt zelden dik. 

woensdag 29 maart 2017

Meneer mag ik weten waar de steenuil zit?



Je krijgt de vreemdste vragen via de mail. Reageer je niet dan krijg je meestal dit: ”Als u mij vertelt waar de steenuil zit dan vertel ik u waar een ransuil zit.”
Nu heb ik mijn lesjes wel geleerd om te verklappen waar bijzondere zaken zich ophouden. Een mooie uil, een lekkere boerin die in de wastobbe gaat, een plekje waar wilde orchideeën zijn (waarom wil Word via de spelcontrole het woord Orchidee in orgie veranderen?)  en bloeien, allemaal zaken die je achter je huig moet houden hoor. Heb eens één keer een vrouw (omdat ze er zo leuk uitzag) meegenomen naar de plek van de steenuil en een week erna stonden er zeven vrouwen onder die boom en was de uil vertrokken. Nou zal je denken: zeven vrouwen tegen een lamme uil, dat is toch een goede ruil. Maar ze waren mank, ziek en mankerende en de gemiddelde leeftijd was zo dat ik dacht: Jurassic park is er niets bij.
Dus nee, ik houd mijn plekjes geheim hoor.

maandag 27 maart 2017

Geiten in de Molenwaard

Kijken wij uit het raam van ons huis dan zien we de jonge pasgeboren geitjes vredig liggen slapen tegen moeders. Wonen is zoveel meer dan een fijn huis hebben. Je woonomgeving draagt zeer zeker enorm bij aan woongenot. In de Molenwaard naast een geitenweide, ik kan het iedereen aanraden want je hebt altijd wat te kijken vanuit je raam en het is elke keer weer feest want die jonge geiten maken de mooiste bokkensprongen.....

woensdag 22 maart 2017

Jack in zijn woonboot (Krimpenerwaard)


Jack
Zolang ik hem ken (jaar of 20) woont hij in een woonboot aan de Stolwijkse vaart. Zonder gas, zonder licht, zonder stromend water maar met blikken bruine bonen, zware shag en een fles schavuitenwater. Geen man van de massa. Meer opvallend door een eigenzinnig karakter wat hem siert, want meelopers zijn er al zo veel van. Ik houd van mensen die zich durven onderscheiden in enkel zichzelf te zijn. Misschien hebben wij het ons allemaal wel veel te gemakkelijk gemaakt met onze bodyshaver onder de douche, heet water uit elke kraan die je openzet en een schijthuis op elke verdieping van onze woning. Jack niet. Die kakt gewoon in de sloot en veegt zijn reet met een hand gras. Hij neemt slechts wat hij nodig heeft en komt daarmee redelijk in de buurt van een Indiaan. Hij scheert zich niet, hij wast zich af en toe even met een klodder groene zeep en een hand slootwater en verder geen geduvel aan zijn vege lijf. En oh ja, hartje zomer springt hij regelmatig in zijn blote reet in de vaart. Prima toch!
Mocht hem op de foto zetten afgelopen woensdag toen hij met de schouw overvoer en naar me zwaaide. Dag Jack, het gaat je goed, het voorjaar breekt aan dus op naar een mooie nieuwe zomer…


zondag 19 maart 2017

Roepen om mama




Dat zit er direct al in na de geboorte. Ze staan verrassend snel op de pootjes en beginnen meteen aan moeder te roepen en duiken dan zonder dat iemand het ze heeft moeten vertellen naar die uier. Wonderlijk niet! Hoe weet zo’n diertje waar hij moet sabbelen om melk te vinden? Wat dát betreft zijn baby’s van mensen onbeholpen rakkers die helemaal niets kunnen. Nou ja, janken, poepen en piesen dan. Maar dan zo’n geitje. Die maakt al vreugdesprongetjes na een uurtje. En weer een uurtje later drinkt het en verkend zijn gebied. Een ding is zeker, een mens is een tamelijk hulpeloos wezen in vergelijking met een geitje. Wij vinden ons wel superieur maar worden met gemak de loef afgestoken door een sik….

zaterdag 18 maart 2017

Jonge geitjes plukken




Het aardige van geitjes houden is o.a. dat je na je werk plotseling geitjes van het land kunt plukken. Ik stak mijn perenneus buiten de deur gisteren en rook een sterke geitengeur. Liep meteen naar het aan ons huis grenzende perceel waar de geitjes altijd lopen en ja hoor, er waren er al drie geboren waarbij die moederdieren met van die vellen aan hun kont rondliepen.
Gelukkig kwamen de geitenboeren snel, toen ik telefonisch doorgaf dat er jongen waren. Zie hier het plukken van geiten. Ik kon het gebruik niet, maar op het platteland leert men snel bij. Een paard is een peerd, een geitenjong is een sik of een bok en een boerin een lekker ding met een grote reet in een rok.
Het leven en het taalgebruik op het platteland is bloemrijk zo blijkt weer...

Lammetjes en geuren

Mensen houden van geurtjes
Een lekker parfum kan je hoofd op hol brengen, me dunkt. En laten we nou gewoon even eerlijk zijn tegen elkander, een lekker geurtje doe je op omdat je meent er nog lekkerder van te worden. Al de andere excuses mogen in mijn petje. Die walm van zoete feromonen is niets anders dan: Ruikt eens hoe onwijs lekker ik ben.


Van mij mag je hoor. Ten diepste is alles verbonden met seksualiteit, of je het nu wilt of niet. Van kleding, tot make-up, van tattoo, tot grote auto’s. Van stoere motoren, naar stevige muziek, van pikant gekruid voedsel, tot de badstof handdoek op je huid. Jezelf profileren, wat zijn we er goed in en wat beseffen weinigen meer dat het ten diepste een uiting is om aan te geven dat ook jij je deuntje meespeelt in het spel der liefde.
……

Geuren zijn in de dierenwereld heel belangrijk. De reden dat het moederdier haar nageslacht schoon likt na de geboorte is niet omdat ze dat zo heerlijk vindt, doch om de geurband in te prenten. Zowel bij moeder als jong.
Geuren zijn zo verweven met ons menszijn dat geuren herinneringen aan het licht brengen. De geur van versgebakken cake is wellicht het luikje waardoor je weer veertig jaar terug in de tijd je oma weer voor je ziet bezig te bakken. Een zeker parfum kan je terugbrengen naar die eerste liefde die eerst kus. Geuren zijn onderdeel van wie u en ik zijn. Je hebt mensen die hebben een heel vreemde ziekte. Het zogenaamde “stinkende vis syndroom”. Ze ruiken als al gezegd, naar bedorven vis.
Lijkt me niet ideaal om daarmee te trouwen. Of je moet zeeman zijn. Die stinken altijd naar vis, dus die ruiken niets. Had ooit een vriendin toen ik zeventien was die op een viskraam werkte. De relatie duurde slechts drie weken. Was net of ik met een kabeljauw aan het kussen was. Er zijn grenzen aan de liefde. Zo gezond als een vis, oké, maar ik zoen er niet mee

donderdag 9 maart 2017

Alsof de tijd stilstaat (Molenwaard)



Zou er ergens onder de grond in de Molenwaard een zwart gat loeren waardoor de tijd vertraagt en stilstaat? Als je op een zondagmorgen door een van de landelijk gelegen dorpjes wandelt zie je mensen in donkere kledij ter kerke gaan. Een getuigende optocht waar vredigheid van uitgaat met al die hoedjes. Het hoort er zo bij in ons land. Dat het maar lang zo blijven mag. Poezen spinnen in alle rust op vensterbanken. Boerinnen in reusachtige konten waggelen naar het huis Gods. Hun dochters schalks vanonder hun hoedjes loerende naar de boerenzoons. Ach, tis de natuur.
Boeren met de geur van koeien en varkens in hun colbertje, dat was je er met al de zeep van de wereld niet meer uit. IK mag ze. Ze zijn onderdeel van het echte leven want geloof mij, melk komt niet uit een pak maar uit een koe. Daar hoort menigeen van op. En de koteletjes van de slager maakt hij niet zelf, maar die komen van het varken.
De moderne mens is zover verwijderd van de waarheid dat men meteen begint te piepen over zielig als wij het hebben over afschot van wild alhier. Maar zodra het avond wordt en het potje gekookt, vreet men een kalfskoteletje van een dier dat nog nimmer buiten is geweest. Over meten met twee maten gesproken! Dus wat is er op tegen om een lekkere ganzenborst uit het wild te eten? Veel, zegt de massa. Die koopt het vlees bij de slager, want dat is diervriendelijk vlees en maakt de slager zelf van ehh, tja waarvan? Nou ja, in ieder geval van iets anders dan van lieve dieren. Oude autobanden misschien? 

woensdag 1 maart 2017

Wietplantjes in de polder

De overheid houdt u en mij voor dat wij in een vrij land leven. Doch mensen die baat hebben bij het medisch gebruik van een paar druppels wietolie wordt het heel lastig gemaakt. dit facebook-account waar u van harte welkom bent voor tips, Hoe een goede olie te verkrijgen, of zelf te maken. U ontmoet er mensen die lijden aan veel ziekten en velen vinden verbetering van hun klachten. U kunt er tips krijgen over alles wat met medisch gebruik van Cannabis te maken heeft....
En dat terwijl Hennep/wiet en de daarvan gemaakte olie jaren eerder op de markt waren dan waar de farmaceutische industrie nu mee op de markt komt. Het tegenhouden van medische wietolie lijkt puur een geldkwestie waar door de overheid en de  farmaceutische industrie niets aan verdiend wordt.  Zelfs tegen kanker zou het inzetbaar zijn en in meerdere gevallen werkzaam zijn. Doch niet alleen tegen dodelijke ziekten, de lijst waarbij medisch gebruik van een paar druppeltjes cannabis wonderlijke effecten te weeg brengt, is ellenlang. Ik wijs u op het forum waar alles in beslotenheid besproken kan worden betreffende deze wijze van natuurlijk genezen. U vindt ons op: ONDER DEZE LINK, WELKOM ALDAAR...

Misselijkheid en overgeven
Anorexia en Cachexia
Gilles de la tourette syndroom, Spasmes en andere bewegingsstoornissen
Pijn, chronische pijn.
Glaucoom
Epilepsie
Astma
Afkickverschijnselen en afhankelijkheid van reguliere medicatie en/of drugs
Psychische stoornissen
Hyperactiviteit, ADD, ADHD, PDD NOS en Autisme
Alzheimer
Kanker
Auto-immuunziektes, ontstekingen in het lichaam en allergieën
MS (multiple sclerose)
Hiv/AIDS
Oogstaar
Stress
Posttraumatische stresssyndroom (ptss)
Trauma
Gebrek aan eetlust
Asperger
Borderline
Slaapstoornis
Reuma
Cluster hoofdpijn
Fibromyalgie
Artrose
Rugpijn
Oververmoeidheid
Obesitas
Artritis
Ziekte van Crohn
Diabetes (suikerziekte)
Dementie
Wratten
Huidkanker
Alcoholisme
Migraine
Longkankerop

maandag 27 februari 2017

Het tuinpad van de vaderen


Afscheid van de keuterboer

De keuterboeren zijn niet meer. En dat terwijl ze jaren en jaren onderdeel waren van de polders in ons neergelegen landje. Met een paar koetjes en misschien een geit en wat kippen, bewoonden ze in alle rust het platte land. Liepen op houten schoenen, teelden hun eigen piepers en groenten in de moestuin waar de mest soms nog met de hand (putemmer) over werd uitgegoten. De eenvoud sierde ze. Men leefde in volstrekte harmonie met het land en was met zeer weinig en een sober leven tevreden. De haan kraaide hen wakker en ze kropen op hun gemak uit de bestede. Ze huiverden even als hun blote poten de steenkoude plavuizen raakten. De poes streelde met haar staart langs hun benen en buiten zong een lijster het hoogste lied. De eenvoud was hun kracht. Tevredenheid hun levenswijze en onbespoten voedsel hun deel. Dan, met de melkkruk eerst onder de koetjes terwijl de koffie in een percolator pruttelde en de kussenslopen melk door het bruine goed werden geroerd door moeke.
Het is allemaal voorbij. Ik mag toch regelmatig een leegstaande stulp die nog net niet tegen de vlakte is gegaan op de foto zetten. De stadsmens rukt op en heet de nieuwe plattelander. Met Rangerovers en bekleed in waxjassen klagen ze over de geur van koeienstront in de polder.
Dag lieve keuterboeren, bedankt voor de nostalgie, ik was een kind hoe kon ik weten, dat dit ooit voorbij zou gaan….

Bijna lente (in de Molenwaard)

Nog even dan is het weer lente. Ik houd van het opkomen van koolzaad, wiegend fluitenkruid en de geur van nectar. Dan dartelen de jonge lammetjes weer over het groene kruid en kijkt de fotograaf zijn oude ogen uit. Hij ziet niet veel want staar en leesbril zijn helaas zijn deel, maar bij dat alles is hij gelukkig, ook al is hij scheel.....

Ringmussen in de Molenwaard


woensdag 22 februari 2017

Rode borstjes in de Molenwaard

Wat een uienweer zeg, met veel wind en regen. Niet dat je denkt: het wordt lente, ik voel het in mijn instrumenten. Meer omstandigheden dat je denkt: ik kruip mijn nest weer in. En gisteren was het nog zo aardig in de vogelhut van de Alblasserwaard. Je zou er rode borstjes van krijgen.....

dinsdag 21 februari 2017

De manege Molenwaard


Turkse Tortel

Een paar uur naast Andre gezeten in de volgelhut. Een uitgelezen dag voor vogelfotografie. Helaas geen roofvogels (toen ik er was) maar ook de andere soorten zijn leuk om te doen en druk vertegenwoordigd. De Turkse tortel ook wel "lachduif" genoemd, is een teder beestje wat ook wel eens op de foto wil. Nou, bij deze dan.
(ze kunnen wel meer dan 25 jaar oud worden)
 

zondag 12 februari 2017

Schaapje, schaapje heb je witte wol? Ja meneer, mijn hele kontje vol.



Had ooit een strenge werkgever die elke jaar de gewoonte had om een “werkoverleg gesprek” met je te houden. Noem het een functioneringsgesprek. Dan braakte hij als een muilezel alle zaken op die hij onverteerbaar aan jou had gevonden het afgelopen jaar. Een positieve benadering was niet zijn ding. Het was meer een vorm van veroordeling. Hij noemde dat: ”ik zal je even knippen en scheren.” Onnodig te zeggen dat de mannen in de bouw dat op een gegeven ogenblik ging tegenstaan en dat ze hem in de rivier de IJssel hebben geworpen, onder het uitroepen van: ”Zo, die ouwe is geknipt geschoren en gewassen.” Of het bedrijf erdoor op de fles is gegaan weet ik niet, maar wel dat het erg vermakelijk was die bolle te zien spartelen.

Als men schapen niet scheert ontstaat er zoveel wol, dat het beest topzwaar wordt, op zijn rug komt te liggen en nooit meer overeind komt. Dan ontstaat er gas in de darmen en zal het arme dier met een stervensreutel en een enorme wind de laatste adem uitblazen.
Wol en haar is in de Bijbel derhalve een beeld van zonde. Wij moeten af en toe als mens geschoren worden. Bevrijdt van onze (zonde) last. Het is een heel gemieter maar daarna voel je je toch herboren. Oh, u bent nooit geschoren? Wel, dat verklaart dan waarom u zo bezwaard kijkt.


vrijdag 10 februari 2017

Winterbanden en eierwarmers



De winter wil niet. Nou ja, ze is er wel, maar zo grijs en koud als vrouw holle op geitenwollen sokken. Ze kijkt door de ramen van ons huis naar binnen als een verloederde loopse hond die haar reu kwijt is en derhalve haar vlag maar zet tegen de muur van een pisbak.
Lichte sneeuw, kou, wind en donker. Niet echt het winterweer wat je doet verlangen naar buiten te gaan om lekker te wandelen in de gezonde lucht. Geen weer waarin kinderen gillen van het plezier met hun slee, wat met sneeuwballen gooien of sneeuwpoppen bouwen. 
Ik houd van het geluid van kinderstemmen. Tis bijna hemels en opent luikjes in je eigen ouder wordende kop. Je bent weer een jongetje en sleept op het kleine achteruitje van de woning met emmers om een sneeuwpop te bouwen die gelijkt op een Jehova’s getuige  met een flinke wachttoren in zijn broek. Ik houd van een gebreide eierwarmer op niet nader te benoemen plaatsen. Ik houd van lange onderbroeken, de adem stomend uit de mond van een blonde vrouw met dikke zwoele lippen ernstig rood met lippenstift. De zware wintergeur van haar op deze tijd afgestemde parfum.
Misschien als we morgen ontwaken dat de hemel ons trakteert op een extra laagje poedersuiker. Onhandig voor de ouderen, maar die kunnen mij even de pot op hoor. Die hebben jarenlang zelf heerlijk gespeeld in wat koning winter aan sneeuw liet vallen, dus niet leuteren als het zou gaan sneeuwen. En dan, laat dan van mijn part sneeuwbanden om je rollator zetten….


dinsdag 7 februari 2017

Beetje winter in de Molenwaard



Paardenworst

Vroeger aten wij thuis wel eens een plak gebakken bloedworst met spekjes erin. Dat smaakte best, zeker in de winter. Ik heb het laatst weer eens geprobeerd maar de smaak was niet die ik mij herinner. Heb het derhalve maar aan de hond gegeven. Paardenworst dan maar? Maar ja, zeg nu zelf, als je vlak bij een manege woont, krijg je toch ook een geheel andere kijk op paardenworst ook. Ik wil niet lullig doen, maar wat zit er eigenlijk in “boerenmetworst”? Een boer compleet mét worst?
Je hebt ossenworst, dat is van een os, dat spreekt. Een os is overigens een gesneden stier. Wat te denken geeft, want dat is dus dubbelop snijden. Besnijden en aan plakjes wat mij tamelijk wreed overkomt. Dan is er harde worst. Zonder potentieproblemen dus. En je hebt droge worst. Dat moet er een zijn na de sterilisatie. Noem het de penopauze. Knakworst lijkt me overigens bijzonder pijnlijk, maar wie ben ik.
Hansworst is gewoon een sukkel, punt uit. Gekruide slagers grilworst. Je kijkt toch heel anders tegen zo’n eunuch-slager aan die zijn eigen worst kruidt, grilt en in de verkoop doet. Je moet het maar durven.
Dan is er kookworst, maar die vertrouw ik niet omdat het riekt naar uitgekookte worst en dat is me te link. Snijworst moet islamitisch zijn of Joods en zal wel komen van de noemer: besnijdenisworst. Leverworst met kaas is ronduit iets wat nodig onder de douche moet me dunkt. Tongenworst is meer voor de jongeren, die moeten dat nog leren.
Metworst lijkt me geschikt voor alleenstaande vrouwen. Je gaat dan toch weer met worst naar huis. Een beetje de tegenhanger van beleg voor de mannen dat men likkepot placht te noemen. U hebt het niet van mij, maar slagers zijn nu ik er goed over nadenk, potentiele smeerworsten…