zaterdag 14 januari 2017

Hunkeren naar winter

 
 
 
Bedoel als het dan toch moet winteren dan liever mooi stralend weer waarbij er sprake is van ijsvorming en de rayonhoofden natte dromen krijgen. Waarbij kinderen sneeuwpoppen maken en oma’s en opa’s voor het raam naar buiten staren en beseffen dat de tijd dat ze op de slede reden toch heus heel ver achter hun ligt.
Een winter waarbij je het ijs hoort kraken onder je schaatsen en de wereld een sprookje wordt. Waarbij de tuin van jezelf er evengoed bijligt als de verzorgde tuin van de buren want dat is het voordeel van sneeuw. Tot nog aan toe heb ik geen hoge pet op van de mensen die het weer voorspellen want hoe meer technisch vernuft tot hun beschikking staat, hoe meer bokken ze schieten als het om voorspellen gaat. Maar ik heb een oud litteken en als dat begint pijn te doen komt er strenge vorst. Voorlopig voel ik nog niets, maar ik heb hoop want af en toe voel ik een scheut.
Toen nou, niet direct mijn scheuten in het hoekje van het wantrouwen schuiven. U en ik zijn samen het resultaat van een intense scheut. Nou dan! Ik heb mijn zin gezet op ijs in de sloten maar voorlopig ligt er in de Molenwaard zelfs nog geen vliesje. Nou ja, misschien heel voorzichtig dan…

vrijdag 13 januari 2017

Opa voor het raam

 
 Wij onthouden eigenlijk slechts momentjes, geen hele of halve dagen, zelfs vaak geen uren maar korte ogenblikken. Mooie of minder mooie. De mooie overheersen vaak want ons onderbewustzijn drukt negatieve herinneringen weg. Wat een machine is de mens toch!
Een van mijn mooiste herinneringen stamt uit de winter tijdens mijn kinderjaren. Het was al avond en de sneeuw begon te vallen en bleef vallen. Mooie grote witte vlokken paksneeuw. Er viel wel 20 cm en in het licht van de lantaarnpaal voor ons huis zag je de vlokken als in een sprookje neerkomen.
Glijbaan maken, het was al halftien in de avond en mijn ouders waren blijkbaar niet thuis want in mijn herinneringen speelde ik de halve nacht op straat in de sneeuw. Een kind beleeft tijd heel anders dan een volwassen mens. Het kan evengoed een uurtje geweest zijn maar in mijn herinnering duurde die winteravond in de sneeuw een eeuwigheid.
Een eeuwigheid van geluk, van spel, van fascinatie, van betovering, van puur speelgenot. Nooit is er iets overheen gegaan. Nooit is er een herinnering bewaard gebleven die zo is blijven hangen in mijn grijze cellen. Die eerste kus, ja lekker nat hoor, de eerste keer scheren, ja fijn, de eerste keer op de Harley rijden, ja tof, de eerste natte wind, nou lekker dan, waar is een verschoning?  Allemaal niets vergeleken bij die sneeuwnacht uit mijn kinderjaren.
Altijd als het sneeuwt en ik sluit mijn ogen ben ik weer een paar seconden terug in de Woudstraat in Gouda en speel ik in de sneeuw, terwijl ik in de echte als een oude vent voor het raam sta, aan mijn kont krab en huiver….

Winter op het Achterland

Toch nog een beetje witte wereld in het achterland. De boerderij van Jan doet het weer erg leuk vind ik. Hopen op schaatsplezier de komende week. Volgens de berichten gaat het nu echt gebeuren. Van mij mag het. Zit er eigenlijk wel heel erg op te hopen. Niet dat ik zo'n schaatsfan ben hoor. Maar het plezier en de leuke fotomomenten zijn wel iets wat in mijn straatje past. We gaan het afwachten. De hoop alleen al is fijn. En meestal is het verlangen naar, mooier dan het bezitten van. Want je glijdt natuurlijk op je gat op dat ijs en of je het dan nog zo naar je zin hebt is de vraag.....

donderdag 12 januari 2017

Midwinterfeest in de Molenwaard

Midwinterfeest in de Molenwaard
Eenzaam in je blote billen door een oerwoud lopen rillen. Nou ja, Tol Hanssen zong het al dat dit een oerdrift is die velen kwijt zijn geraakt, doch vreemd als ik ben, mij immer overvalt als ik de rijp aan de bomen en struiken zie. En dan maar rennen door de sneeuw, daar raak je je pukkels wel van kwijt! Maar, het blijft bij een oergevoel, wees maar niet bang. Hoewel de Nieuwjaars duik mij ook wereldvreemd overkomt, is het te water gaan in de winterse koude wel tot een volksvermaak verworden dat “normaal” gevonden wordt. Dus wie weet komt het nog eens in, dat door de sneeuw denderen.
We beginnen dan met het innemen van een paar Jachtbitters en smeren ons dan in met levertraan. Dan blaast de Burgervader op een midwinterhoorn een langgerekte toon in A mineur, waarmede het klootschieten in de sneeuw wordt ingeluid. Om het niet tegen de plaatselijke zedelijkheid verordening in te laten gaan breien de dames van het dorp warme wollen eierwarmer want we moeten wel in het oog houden dat het binnen de grenzen van het redelijke blijft tijdens het sneeuwduiken. Dan de kroeg in waar warme worst en erwtensoep wordt geserveerd. Er worden sigaren rondgedeeld en gezellige dames wandelen in Tiroler rokjes rond en zingen Duitse liederen waaronder: “wat ontdooit daar in het koude Alpengras” en “opa’s winterhoorn Schalt weer over de Alpen”.
Vervolgens luiden we de kerkklok en wordt de meute opgewacht door arrensleden getrokken met neurende vaarzen die ons bij de boerderij van een plaatselijke boer brengen om daar onder luid gejoel de nacht door te brengen in het warme hooi. De volgende morgen is de lokale biechtstoel de hele dag open en drinkt de dikke pastoor neutjes vermengt met schapenmelk om ook dit midwinterfeest te besluiten met de absolutie.
 Volgens jaar weer….

dinsdag 10 januari 2017

De winter komt er toch echt aan


Nou ja, dat zeggen ze op de radio, maar ze zeggen zoveel. Ik kijk er wel naar uit. Hoewel een witte wereld dubbel beleefd zal worden. Moet je er verplicht door, dan kan het lastig zijn en ben je slecht ter been ook.
Ik behoor tot de groep die goed ter been is (alles is dacht ik nog wel oké met het vege lijf op wat vreemde vellen na waarvan ik niet hoe ze er komen) en dus wel zin heeft in molens in de sneeuw. Schaatsplezier is zonder twijfel ook zalig om te zien. Gillende kinderstemmen vanaf het ijs, dikke boerinnenkonten boven oude houten schaatsen, een boer met een versleten overal aan en een oud colbert met een touw om zijn middel de pet diep over de oren getrokken, allemaal heerlijk genieten. Erwtensoep met een vette worst, warme chocolademelk ach, allemaal zulke zalige winterse zaken die wij al zo lang hebben moeten missen omdat de winters steeds minder koud zijn de laatste jaren. Maar misschien gelukt het deze keer. Van mij mag het!

maandag 9 januari 2017

De Molenkade


Langs de Molenkade kan het flink spoken. Zonder muts vallen je oren na een uurtje op de grond van de koude gure winterwind. Men wil de kade verstevigen en dus zal het komend jaar wellicht de beuk erin gaan. Allemaal mooi en aardig maar je kunt er dan zeker een jaar niet overheen en we hebben het hier wel over een van de mooiste wandel en fietspaden van de hele Molenwaard.
Het zal allemaal wel nodig zijn maar in de ogen van de leek, onder welke ik mij schar...
en wil, een tamelijk ingrijpende actie. Goed, ik zal niet zeuren en mocht eerder deze week toch een heerlijke foto schieten vanonder de derde molen.
Dat ook de nieuw te maken kade iets van de sfeer van weleer mag krijgen. Dikwijls ziet het er allemaal zo strak en nieuw uit na herstelwerkzaamheden. En bij het culturele erfgoed behoort nu eenmaal een karrespoor langs de molens en geen snelweg....