Hopen op winter (Alblasserwaard)

Nog even dan kleunen we het oude jaar uit. Werpen haar af als een lege zak die ooit gevuld was met 365 verse dagen maar ze zijn weer op en we maken een nieuwe open. Je hoopt dat het een mooi te komen jaar mag zijn. Voorlopig is het grijs. Gisteren liet koning winter nog een ijskoude wind die samen met de damp rijp aan bomen toverde. Sprookjesachtig. Zeker als de zon dan net er doorheen kietelt. Je krijgt dan van dat prettige licht. Maar de zon vond het tegen de middag wel voldoende en hoestte een paar warme stralen door het zwerk waardoor alle schoonheid neer begon te regenen.
En toch blijf ik hopen op een witte winter compleet met schaatsplezier. Iets wat we al jaren moeten missen. Want er gaat niets boven joelende kinderstemmen op een slee of schaatsen. Door het gekraak van uitzettend ijs maakt mijn hart een geluk sprongetje. Ikzelf denk dat het toch een echte winter kan worden. Hoop doet leven niet….

Vrienden in de Molenwaard

Een van onze nieuwe vrienden, we vinden het een heel leuke man. En een echte hardwerkende boer die naast gezellig en leuk kan vertellen niet weet wat stilzitten is want er moet altijd wel iets gebeuren in of rond de boerderij.....

De grenzen van het zedelijke

Bomen kunnen goed zwijgen, dacht ik. Nou ja, ze ritselen misschien eens wat op de wind, maar dan houdt het verder wel op. Staan, daar zijn ze ook goed in. En zaaien. Royaal en laat maar op de wind meedrijven. Ze zoeken het maar uit met mijn zaad. Over vrije seks gesproken!
U ziet het zijn smeerlappen die bomen. Ze strooien hun zaad over ons uit als eikels, beukennootjes, okkernoten, kastanjes, enfin de lijst is veel te lang om te benoemen.
Elk se...izoen heeft overigens wel zijn schoonheid, maar wij mogen nimmer uit het oog verliezen dat juist het geboomte de seizoenen kleurt. Ik bedoel, gras wordt geel en klaar. Heide zegt u? Ach, het bloeit maar kort en verwordt dan weer tot die dorre bos die gelijkt op een van de harige oksels van uw voormalige vriend of vriendin waarmee het gelukkig niets geworden is. Nee, heus, bomen zijn geweldig.
Verafgoden komt ook voor. Prinses Irene praat met bomen, ze aait ze, knuffelt ze en kust ze. Kijk, dat gaat mij dus persoonlijk te ver. Ik mag ze dan gaarne zien en op de foto zetten, maar dan houdt het dus wel op. Goed, ik bewater ze wel eens, maar, altijd in het geheim en binnen de grenzen van het zedelijke..

Tante Julia

 Het is nu nog rustig in de polders. Nog even en dan is alle feestgejoel weer achter de rug. Gek, want je vind het erg leuk en toch slaak ik elk jaar een zucht van verlichting als het weer gewoon 2 januari is. Enkel dat “gelukkig Nieuwjaar” wensen moet nog worden volbracht. En die kleunen van vuurwerk dan. Maar aangezien wij geen dieren meer hebben een stuk minder stressvol dan met een hond o.i.d.
Het kussen van mooie dames om een goed jaar toe te wensen is dan wel weer iets waarbij je denkt; dat smaakt naar meer. Maar er zitten altijd een paar oudere bij die mij doen denken aan een oud liedje van Rob de Nijs/ Boudewijn de Groot. “Ja, tante Julia, ik ben al weer een jaar ouder, ik speel piano als u wilt, maar haal uw enorme borsten van mijn schouder.”
En dan, soms is zo’n wens ook een complete aanranding van mijn zwakke natuur. Want zoenen moet je. Prima hoor. Maar doe me een lol en eet die dag geen knoflook en ook geen haring met uitjes. Kussen is prima, maar je moet er niet bij in katzwijm vallen. Dan liever even een frisse neus van de morgenstond…

Zwijgend bandje plakken

De zon kust met haar wulpse lippen de horizon oranje/geel. Molenaars rekken zich uit en sloffen in hun lange onderbroeken door de molens in een poging het stof der nacht van het vege lijf te schudden. Meestal lukt het pas als molenaars-vrouwen sterke koffie zetten op een peteroliestel en middels een pruttelpotje droogkoken.
Het is nog doodstil in de Molenwaard als de eenzame fietser nat wordt van de dauw want de morgenstond ontwaakt altijd met consumptie. Een eenzame hond heft zijn poot tegen een scheefstaande lantaarnpaal en dribbelt verder langs het riet. Smienten fluiten in de sloot en als je heel stil bent kun je een ransuil horen krassen nog net voordat hij naar zijn olm vertrekt om weer een gat in de dag te pitten.
Een vrouw met lang haar fietst langs me heen en kijkt angstig naar mij alsof ik van plan ben om iets onzedelijks te presteren. Ik groet haar maar ze zegt niets terug. Niet goed gemutst zeker! Dat komt in de beste families voor. Vandaag maar eens bij de eendenkooi kijken of Arie en Annelies er al zijn. Dan hete koffie en verder zien we wel hoe zaken lopen.
De vrouw komt lopend met de fiets in de hand terug. Ze heeft een lekke band en kan nu wel praten. Of ik plakkers heb? Ik zwijg, stap op mijn fiets en serveer haar een koekje van eigen “zwijgdeeg” terug en rijd weg. Als je nog niet eens vriendelijk kunt groeten, denk je toch zeker niet dat ik onder je fiets kruip! Ik ben wel gek maar niet goed!

Mooie dames, Chappi en hondendrollen

De winter houdt ook een belofte in zichzelf. Het zal niet eeuwig blijven duren. Straks komen de eerste sneeuwklokjes boven gevolgd door de krokussen. Spoedig glijden wij het voorjaar dan weer binnen en voor je het weet is het weer korte broeken weer. Maar de lucht is in de winter altijd zo zalig gezond. Koud, helder, fris, tintelend op je tong, zoals een goede kus van een ijstaart moet smaken.
Een mooie vrouw met lang blond haar, laat de ...hond uit op de Tiendweg en is gehuld in een dikke winterjas. Haar adem blijft even hangen en wordt dan meegenomen door koning winter. Ze heeft zwoele lippen en glimoogjes en ruikt naar bloemen en sinaasappel. Net op het moment dat ik een leuk gesprek met haar denk aan te knopen, hurkt haar enorme hond naast mijn schoenen en perst er een heel blik Chappi uit dat dampend in de vorst ligt. We kijken er samen zwijgend naar.
Ik besef dat dit de dood in de pot is voor een leuk gesprek en rijd op mijn fiets verder. Morgen weer een dag. De koeien kijken naar me, schudden met hun uiers en de leuke lekkere vrouw zwaait me na terwijl haar reusachtige hond tegen een knotwilg piest. Ik houd van Nederland met zijn polders, mooie mensen, vee en ja, zelfs die honden horen erbij. Als ze maar niet zo zouden kakken….