Burn it in de molenwaard

Mannen met baarden in de Molenwaard

Allen die te kaap'ren varen moeten mannen met baarden zijn. Nou ja, ook die eendenkooien beheren moeten mannen met baarden zijn

Molenaar in de Molenwaard

Wonen op een molen

 

Eigenlijk gek dat je spreekt over “op” een molen wonen. Het er nog nooit iemand op zien zitten. Het is heel apart als je binnen bent en de wieken komen met een noodgang voorbij je raam. De molen leeft, kraakt, deint op de krachten van de wind. Hij ruikt naar monument, steen, hout, iets mechanisch, voor zover dat kunt ruiken. De woonruimte is beperkt maar heerlijk knus en snel warm. De Molenaar  vertelde me dat je een verplicht aantal draaiuren moet maken met zo’n molen. Anders verlies je bepaalde voorrechten. Er zit een metertje op de molen waarop bij een controle gezien kan worden of de molenaar wel genoeg maalt. Of dat hij zich meer als een molenaars knecht, die slechts rust op zijn zak, gedraagt. Hoewel het malen bij deze molens zich beperkt tot water en niet van meelproducten. Enfin, ik houd van molens. Van molenaars, van molenaars vrouwen en dochter. Oké, de zonen zijn ook leuk maar als man heb je nog eenmaal een hoger kijkgenot aan het beschouwen van een vrouw. U als man niet? Hoognodig naar de dokter dan!

Naar meer smaken

 

 

De nachtvorst leek het wel aardig om zich eens in de vorm van rijp af te zetten op het geboomte in de straat. Terwijl er op de grond geen spoortje sneeuw te bekennen was gaf dit wel een heel bijzondere sfeer en look. Alsof er een doldwaze moeder met veel bussen kunstsneeuw aan het spuiten is geweest. Hier en daar een toef en dan is het wel klaar. Een paar uur later werd de kracht van de zon al dat wit te veel en kletterde het in grote natte klodders op moeder aarde uiteen alsof er een grote smurf onaneerde.

Enfin, de eerste winterfoto’s van de Alblasserwaard zijn toch weer binnen. Het smaakt wel naar meer. Als die allereerste kus die je ooit als puber kreeg naar meer smaakte. Wij moeten enkel wel in het oog houden dat kussen uit liefde van een ander kaliber zijn als kussen uit lust. Die eerste soort blijft tot in eeuwigheid bestaan. De andere soort houdt meest wel op als je kunsttanden krijgt en merkt dat je halverwege haar ondergebit in hebt. Derhalve ben ik zo blij dat ik al mijn tanden en kiezen nog heb. Nou ja, op twee na dan. Je kust toch veiliger.

IJskoude liefde

Vogelgriep ook in de Alblasserwaard

 Elke dag tref ik dode vogels aan. Smienten het meest. Maar vorige week viel voor mijn voeten een kievit uit de lucht en bleef amechtig op de grond liggen stuipen. Nu de nachtvorst de Molenwaard met zijn koude adem wit doet worden, worden ook de grotere vogels getroffen. Deze Buizerd was al half bevroren toen ik hem vond. Heb hem maar in een deken gewikkeld en op het gras gelegd. Hopen dat de vorst deze uitbraak van vogelgriep wellicht kan beïnvloeden. Het blijft een heel naar gezicht dode of stervende vogels aan te treffen….