Mooie najaarsdag in de Alblasserwaard

Een fietstochtje op een mooie zonnige najaarsdag in de verse omgeving. Dat is een presentje van moeder natuur en dat mag je in dankbaarheid aanvaarden. Meestal plaatsen we de lat van het geluk veel te hoog. Gewoon (nou ja gewoon) gezond zijn, op de fiets genieten van elkaar en het mooie weer is toch eigenlijk een ultiem geluksmoment. Drie uur gefietst en zeven auto’s gezien, twaalf fietsers en negen wandelaars. Over heerlijke rust gesproken! Hier nog volop aanwezig. Dat het nog maar lang zo blijven mag.

Met molens lopen (Alblasserwaard)

(Gistermorgen)
Het is zes uur in de morgen als ik uit bed stap. Helder, koud en een vleugje kleur in de lucht. Dit kan een mooie ochtend worden voor de fotografie. Snel een boterham en hup, naar de molens. Nu liep ik al met molens en ze op de foto zetten is weer eens wat anders. Het is doodstil in de polder van de Alblasserwaard. Geen mens nog op pad, dus ik kan mijn gang gaan. Het mooiste moment om dit te doen is ruim voor zonsopkomst. Je werk dan wel met lange sluitertijden en dus op statief. Maar de resultaten zijn ronduit erg mooi. Er gaat iets uit van een molen in het ochtendlicht. Een beetje mystiek vermengt met romantiek, dacht ik. Misschien vergis ik me. Is het slecht de beleving van de eenzame fotograaf te midden van mijn gewiekte vrienden….

Oude dame in de Alblasserwaard

Met zulk mooi weer is ook mijn andere ijzeren dame niet te houden. Ze wil bereden worden en dus kan ik niet weigeren. Inmiddels al weer 22 jaar mijn “brommer”. Heb er vier gehad en deze oude Hd mag blijven. Je groeit er zo tegenaan. Door haar leeftijd (1972) geen brommer om heel ver mee te rijden. Hoewel ze me nog nooit in de steek heeft gelaten, wordt ze een dagje ouder en blijf ik in de omgeving met haar. Een uurtje door het nieuwe gebied alhier behoort wel tot de speelruimte en die heb ik dan ook zalig benut. Nu staat ze uit te hijgen in de schuur en laat dikke druppels olie lopen uit het vooronder. Je wordt ouder “mama”….

Op een oude fiets....

 

Ik houd van oude dingen. Naarmate ik zelf ouder begin te worden vallen daar ook oudere vrouwen onder. Gelukkig wordt Paula ook elke dag ouder dus blijft de liefde. Vandaag mocht de oude fiets (1949) weer eens buiten spelen. Oerdegelijk enkel trap je jezelf zwaar in het zweet met het loeder. Maar mooi is ze, mijn oude dame. En niemand vraagt of ik het op deze oude fiets heb geleerd! Zoiets zou over de grens van het ”privé gevoel” zijn…

Het tuinpad van de vaderen

In veel dorpen is het ter kerke gaan in de achterliggende jaren maar weinig aan verandering onderhevig. Meestal te voet en donker behoed wandelt men naar het huis Gods. In lange rijen met vlechten en zondagse kledij. Het behoort zo bij ons nedergelegen landje. Dat kleine stukje aarde waar talloze mensen de ander in hun waarde laten. Dat het maar zo blijven mag, want de dagen zijn eng....

Wandelen in de Alblasserwaard

Een vleugje of misschien wel iets meer, hdr kan het teveel aan tegenlicht leuk wegwerken. Vandaag een grijze dag, deze was van afgelopen zondag toen Paula en ik zijn gaan wandelen om het verse gebied te verkennen.